Sylwan Wilkowski służył jako kapelan na Donbasie podczas wojny Ukraińsko-Rosyjskiej.
Legitymacja wydana 19 stycznia 2017 roku przez Wszechukraińskie Stowarzyszenie „Krajina”, potwierdzająca przyznanie Orderu „Jedność i Wola” (Орден «Єдність та воля») dla kapelana organizacji uczestników operacji antyterrorystycznej (ATO), o. Marcina Wilkowskiego, na wniosek Metropolii Tarnopolsko-Zborowskiej Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Sam order ma formę krzyża w jasnych barwach z centralnie umieszczonym Trójzębem na niebieskim tle oraz inskrypcją „Za krew i sławę narodu”. Drugie odznaczenie przedstawia czerwoną tarczę zwieńczoną krzyżem z wizerunkiem św. Jerzego walczącego ze smokiem w otoczeniu wieńca, co symbolizuje męstwo oraz opiekę duchową. Zbiór dopełnia pozłacany medal pamiątkowy z napisem „Z nami Bóg i Ukraina” (З нами Бог і Україна), ozdobiony wizerunkiem Obrazu Chrystusa Nieuczynionego Ręką (Acheiropoietos) i zawieszony na wstążce w barwach niebiesko-czerwono-żółtych.
Ustaniowione przez Towarzystwo Przyjaciół Radzymina i Radzymińskich społeczników odznaczenie pod nazwą: „Krzyż Victorii Radzymińskiej 1920 roku”. Upamiętniające 100 rocznicę Bitwy Warszawskiej.
Odznaczenie ma formę mosiężnego krzyża kawalerskiego o charakterystycznie zagiętych ramionach zakończonych kulkami. Na jego poszczególnych ramionach wygrawerowano istotne symbole i opisy nawiązujące do wydarzeń z 1920 roku: na górnym widnieje napis „CUD NAD WISŁĄ”, na dolnym precyzyjna data walk „13-15 VIII” oraz nazwa miejscowości „RADZYMIN”, natomiast na bocznych ramionach umieszczono rozdzielony rok „1920”.
W samym centrum odznaczenia znajduje się okrągły medalion z biało-srebrnym orłem w koronie na niebieskim tle, ze złotym dziobem i szponami. Na piersi orła umieszczono symbol Oka Opatrzności wpisany w złoty trójkąt, bezpośrednio nawiązujący do herbu Gminy Radzymin. Całość odznaczenia zawieszona jest na eleganckiej, biało-czerwonej wstędze.
Przedstawiony zespół pamiątek i dokumentów stanowi osobiste świadectwo życia oraz służby Stanisława Szlakiewicza – żołnierza Wojska Polskiego, uczestnika walk o niepodległość i granice II Rzeczypospolitej. Stanisław Szlakiewicz urodził się 11 kwietnia 1903 roku w Odrowążu. Jako młody ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego już na początku 1919 roku, biorąc czynny udział w konflikcie polsko-ukraińskim oraz w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym podczas ciężkich walk pod Ulejowem, gdzie został ranny.
Sercem kolekcji jest oryginalna książeczka wojskowa oraz przedwojenny dokument tożsamości ze zdjęciem i szczegółowym rysopisem. Zapisy w dokumentacji skrupulatnie dokumentują szlak bojowy, odbyte ćwiczenia rezerwy oraz późniejszy przydział m.in. do 72. Pułku Piechoty. Materiały te pozwalają precyzyjnie odtworzyć przebieg jego służby oraz obowiązków obronnych wykonywanych na rzecz Ojczyzny w okresie międzywojennym.
Uzupełnieniem dokumentacji urzędowej są unikalne, osobiste artefakty towarzyszące żołnierzowi na co dzień. Wśród nich znajduje się prosty, metalowy scyzoryk, a także drewniany krzyżyk i różaniec, będące wymownym symbolem wiary i duchowego oparcia w trudnych chwilach. Dopełnieniem całości jest odręczna relacja spisana przez córkę, Stanisławę, stanowiąca poruszające hołd dla postawy, humoru i prawości jej ojca, który zmarł 27 października 1972 roku w Szczebrzeszynie.
Oryginalny dokument wydany przez Dowództwo 9. Dywizji Piechoty, upoważniający starszego szeregowego Aleksandra Kasprzyka (żołnierza 15. Pułku Piechoty) do noszenia odznaczenia wojskowego „Krzyż Walecznych”, przyznawanego za czyn męstwa i odwagi na polu walki. Drukowana legitymacja o numerze 34086 zwieńczona jest wizerunkiem godła państwowego i stanowi cenne świadectwo bojowych zasług żołnierza.
Obiekt przedstawia pamiątkowy medal okolicznościowy pod tytułem „Polska Golgota Wschodu 1939–1945”, upamiętniający martyrologię Polaków na Wschodzie oraz zbrodnię katyńską. Na awersie ukazano postacie papieża Jana Pawła II oraz prymasa Józefa Glempa zwrócone ku wizerunkowi Matki Boskiej Katyńskiej, otoczone napisami „Polska Golgota Wschodu 1939–1945” i „Ojczyzna zawsze pamięta”.
Rewers medalu zawiera bogatą symbolikę patriotyczno-religijną: krzyże, orły w koronie, pociąg symbolizujący wywózki na Sybir, czerwoną gwiazdę oraz czaszki nawiązujące do ofiar mordu. Całość wieńczy napis w otoku wzywający do zachowania pamięci i prawdy historycznej. Prezentowany egzemplarz stanowi dar Tadeusza Słoniny z Jasła.
Krzyż Armii Ochotniczej 1920 to nieoficjalne, nigdy niezatwierdzone oficjalnie odznaczenie przyznawane w okresie II Rzeczypospolitej ochotnikom biorącym udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Oficjalna Odznaka Pamiątkowa Armii Ochotniczej gen. Józefa Hallera z 1920 roku to mosiężny, często srebrzony krzyż. Występowała w trzech wersjach (dla piechoty, kawalerii i artylerii), a na jej rewersie znajdowały się litery „AO” oraz data „1920”. Było to nieoficjalne, lecz powszechnie uznawane odznaczenie dla weteranów wojny polsko-bolszewickiej.
Poległ 15 sierpnia 1920 w Mostkach Wólczyńskich pod Radzyminem, w czasie Bitwy Warszawskiej, prowadząc do ataku I batalion 28 pułku Strzelców Kaniowskich. Wg innej wersji zginął pod Wólką Radzymińską.
Rodziny nie założył. Był autorem wierszy lirycznych.
Pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz awansowany na kapitana. Pochowany na Starym Cmentarz w Łodzi, w grobowcu z sylwetką rycerza w zbroi husarskiej, wykonanym przez Wacława Konopkę, a ufundowanym przez łódzkie społeczeństwo.
Pogrzeb kapitana Stefana Pogonowskiego w Łodzi w 1920 roku przerodził się w wielką manifestację patriotyczną. Monumentalny grobowiec na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej – przedstawiający naturalnej wielkości postać husarza opierającego się o cokół – nosi wymowną dedykację: „Łodzianinowi – Łodzianie”. Nocne uderzenie jego batalionu w rejonie Wólki Radzymińskiej uważa się za przełomowy moment Bitwy Warszawskiej, który przełamał impas odwrotu sił polskich. Pamięć o nim przetrwała nie tylko w łódzkiej przestrzeni miejskiej (gdzie jego imieniem nazwano jedną z ulic), ale także w literaturze – jego heroiczny czyn sławił m.in. Kornel Makuszyński w wierszu opublikowanym w 1920 roku na łamach gazety „Rzeczpospolita”, pisząc o nim jako o „Jasnym rycerzu”.
O, Narodzie mój! pioruny Na swą harfę nieśmiertelną Jak ogniste zawiąż struny I zaśpiewaj pieśń weselną! ………………………….. I zanim wysławisz wodze, Śpiewaj owym, co umarli, Co się na warszawskiej drodze Sercem w glinę ziemi wżarli, Wczepili się pazurami, I krzyczeli w głos oczyma: Jezu, zmiłuj się nad nami! I sercem strasznem olbrzyma I rozpaczą i szaleństwem, I widzącym krwawo mózgiem Jak kulą bili przekleństwem, A jak fala, co się wełni Szalem pian i krwawym bluzgiem, W wał wydęci—przystanęli, Aż się stali śmierci pełni… I ostatnim oczu błyskiem, Ponad śmiertelnem urwiskiem, Jako stróżowie anieli, Przez źrenic opary krwawe Cud swój ujrzeli—Warszawę! Niech pieśń twoja o nich będzie, Jako kielich, co krwią przelań: Oto przed niebieskie sędzię Święty wiedzie ich kapelan — A przed tron ich wiedzie boski, Jasny rycerz – Pogonowski.
Ks. Major Ignacy Skorupka poległ 14 Sierpnia 1920 r. Podczas ataku 236 Pułku Piechoty na stanowiska gen. Chachaniana. Kiedy jeden z żołnierzy Polskich upadł trafiony kulą, KS Skorupka udzielał mu pomocy, lub ostatniego namaszczenia. W tym momencie w czoło księdza trafił pocisk ekrazytowy (amunicja wypełniona ekrazytem czyli materiałem wybuchowym na bazie kwasu pikrynowego stosowana była wówczas w artylerii lub granatach, co tłumaczy śmiertelny charakter obrażeń). Pogrzeb Ks. Skorupki odbył się 17 sierpnia na Powązkach wojskowych i przerodził się w manifestacje patriotyczną. Gen. Józef Haller udekorował trumnę krzyżem srebrnym orderu Virtuti Militari.
Śmierć ks. Ignacego Skorupki miała miejsce w bitwie pod Ossowem, która była jednym z przełomowych momentów Bitwy Warszawskiej. Jego postawa stała się jednym z najważniejszych symboli walki w 1920 roku.
To jest reprodukcja malarstwa olejnego przedstawiającego Józefa Piłsudskiego w pełnym umundurowaniu, w formacie portretu całopostaciowego.
Marszałek Józef Piłsudski, z charakterystycznymi sumiastymi wąsami i włosami zaczesanymi do tyłu, o stanowczym wyrazie twarzy. Ubrany jest w jasnoniebieski, mundurowy mundur wojskowy. Na mundure widoczna jest szeroka, jasnoniebieska szarfa orderowa, na której zawieszone są ordery, w tym Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych oraz Gwiazda Orderu Odrodzenia Polski widoczna pod kieszenią. W lewej ręce trzyma mace (buławę marszałkowską), a prawą opiera na szabli w pochwie, która stoi na ziemi.
W lewym dolnym rogu obrazu znajduje się wyraźny podpis artysty: Marian Kołodziej.
Ta wyjątkowa kolekcja rycin autorstwa Piotra Karszni, stworzona w 2020 roku, stanowi artystyczny hołd dla bohaterów i kluczowych wydarzeń Bitwy Warszawskiej z 1920 roku. Wydana z okazji setnej rocznicy tego „Cudu nad Wisłą”, seria ta łączy historyczną precyzję z głębokim ładunkiem emocjonalnym.
Kolekcja skupia się na symbolicznych momentach i postaciach, ze szczególnym uwzględnieniem bohaterskiej postawy ks. Ignacego Skorupki. Poszczególne grafiki przedstawiają:
Upamiętnienie Miejsca Śmierci: Rycina przedstawiająca dębowy krzyż w Ossowie, ufundowany przez włościan w miejscu, gdzie poległ ks. Skorupka (wzniesiony w 1921 r., zniszczony przez Sowietów w 1944 r.). Scena ukazuje modlących się i pracujących rolników na tle wiejskiego krajobrazu..
Prorocze Słowa: Praca ilustrująca ks. Skorupkę w otoczeniu polskich żołnierzy przed drewnianym kościołem w Ząbkach, z umieszczonym poniżej jego słynnym, proroczym cytatem: „Nie minie dzień 15 sierpnia, dzień Matki Boskiej Zielnej a wróg będzie pobity”.
Duchowe Wsparcie dla Walczących: Grafika ukazująca kapłana przed barokowym ołtarzem, z rękami wzniesionymi w geście błogosławieństwa, z podpisem: „Stanę przed frontem i wszystkim idącym w bój, będę udzielał rozgrzeszenia”.
Posługa Wśród Żołnierzy: Scena przed gimnazjum Władysława IV na Pradze, gdzie ks. Skorupka posługuje ochotnikom. Rycina opatrzona jest słowami bp. Aleksandra Kakowskiego: „Pamiętaj abyś ciągle przebywał z żołnierzami w pochodzie i w okopach”.
Panorama Bitwy: Panoramiczna rycina przedstawiająca zmagania zbrojne pod Ossowem 14 sierpnia 1920 roku, z licznymi detalami topograficznymi i militarnymi z podpisem autora.
Wszystkie prace wykonane są w technice precyzyjnego rysunku kreskowego, imitującego tradycyjną rycinę, z dbałością o detale kostiumów, architektury i uzbrojenia. Każda grafika oprawiona jest w elegancką, złotą ramę i posiada okolicznościowe daty „1920–2020”, a także pieczęć jubileuszową „STULECIE BITWY WARSZAWSKIEJ”. Kolekcja stanowi cenny materiał ikonograficzny i patriotyczny, upamiętniający jeden z najważniejszych momentów w historii Polski.
Józef Kowalski Urodził się 2 lutego 1900 we wsi Wicyń (obecnie Smerekiwka, Ukraina) jako syn Wawrzyńca (1872–1932) i Heleny (1881–1936) Kowalskich. Krótko był strzelcem w armii austro-węgierskiej (wrzesień – listopad 1918). Od lutego 1919 żołnierz wojska polskiego. W 1920, w trakcie wojny polsko-bolszewickiej, walczył w 22 Pułku Ułanów Podkarpackich. Brał udział w Bitwie pod Komarowem niedaleko Zamościa, gdzie 31 sierpnia 1920 polska kawaleria rozbiła trzon sił Konarmii Budionnego. Konfrontacja ta była największym starciem konnicy w wojnie polsko-bolszewickiej i ostatnią wielką bitwą kawaleryjską w historii Europy.
Po wojnie ukończył kurs kawaleryjski w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po jego ukończeniu zrezygnował z kariery wojskowej i powrócił do pracy na roli. Zmobilizowany w sierpniu 1939 r. do oddziału artylerii, brał udział w wojnie obronnej, a po rozbiciu jego pułku dostał się do niewoli. II wojnę światową spędził w niemieckim obozie pracy, skąd udało mu się uciec ze współwięźniem. Po zakończeniu wojny osiedlił się w Przemysławiu pod Krzeszycami. Tam pochował swoich najbliższych. Do 1993 prowadził gospodarstwo rolne. Gdy stan jego zdrowia się pogorszył, przekazał ziemię Skarbowi Państwa i 9 grudnia 1994 zamieszkał w Domu Pomocy Społecznej w Tursku. W dniu swoich 110. urodzin został uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Tego samego roku został mu nadany uchwałą Rady Miejskiej tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.
Decyzją ministra obrony narodowej Tomasza Siemoniaka z 15 lutego 2012 Józef Kowalski został awansowany do stopnia kapitana Wojska Polskiego.
16 sierpnia 2012, dzień po 92. rocznicy Bitwy Warszawskiej, nadano mu tytuł honorowego obywatela Wołomina.
4 kwietnia 2013, Józefa Kowalskiego odwiedziła delegacja z Radzymina, podczas której otrzymał od gości okolicznościowy list oraz certyfikat nadający mu członkostwo w Stowarzyszeniu Miłośników Miasta Radzymin i Bitwy Warszawskiej 1920 roku, a sam przekazał prezesowi, Pawłowi Kozakiewiczowi symboliczne prawo do kultywowania pamięci o wydarzeniach z 1920 roku, w ramach czego przekazał na jego ręce ułańską szablę. 9 czerwca 2013 w Radzyminie przy Sanktuarium św. Jana Pawła II odbył się I Piknik Kawaleryjski im. kpt. Józefa Kowalskiego.
Zmarł 7 grudnia 2013, w wieku 113 lat. 11 grudnia 2013 pochowany został na cmentarzu w Krzeszycach.
Obraz pt. „Cud nad Wisłą” namalowany został przez Jerzego Kossaka w 1930 roku. Jest obrazem o charakterze batalistycznym, który ukazuje Bitwę Warszawską.
Bitwa ta, nazywana jest potocznie „cudem nad Wisłą”, ponieważ zwycięstwo Polaków nad Armią Czerwoną było nieoczekiwane i przez wiele osób uważane za Opatrzność Bożą. Dlatego też w lewym górnym rogu obrazu ukazana jest Matka Boża ŁASKAWA. Objawienie Matki Bożej, które przedstawia Jerzy Kossak miało miejsce w Wólce Radzymińskiej, gdzie ginie por. Stefan Pogonowski. Od Wólki Radzymińskiej zaczyna się zwycięstwo Wojska Polskiego.
Pierwszy plan przedstawia zaciętą walkę między polską piechotą, a wrogiem, który przegrywa starcie. Symbolizuje to upadający czerwony sztandar, w który dodatkowo wbijany jest polski bagnet. W szeregach wroga zauważyć też można żołnierzy, którzy w geście kapitulacji podnoszą ręce do góry, a na ich twarzach widnieje strach i nienawiść. Natomiast polska chorągiew z krzyżem kawalerskim uniesiona jest ponad głowami walczących. W całym zamieszaniu dostrzec można skauta, kobietę w mundurze (co warte zauważenia: walczyło wtedy 10 tysięcy kobiet), niemieckiego żołnierza oraz wyeksponowaną postać ks. Ignacego Skorupki, który wraz z krzyżem podnosi morale Polaków i zagrzewa ich do boju. Na drugim brzegu Wisły znajduje się Józef Piłsudski wraz z oddziałem kawalerii.
Jerzy Kossak pokazuje obserwatorom obrazu możliwie jak najwięcej szczegółów z bitwy warszawskiej. Autor swym dziełem podkreśla też, że cały naród stanął w obronie ojczyzny, która ledwie co odzyskała niepodległość. Polacy ocalili przed bolszewikami nie tylko swój kraj, ale także zachód Europy. Wszystko to możliwe było dzięki Opatrzności Bożej, odwadze żołnierzy, mądrości dowódców i wysiłkowi Polaków.
Taki różaniec Jan Paweł II wręczał pielgrzymom podczas prywatnych audiencji. Wersja z białymi paciorkami, krzyż i łączenia srebrne. Na łączniku z jednej strony wizerunek Matki Boskiej, z drugiej herb papieski. Na pokrowcu różańca także zamieszczony herb papieski.
Figurka Matki Bożej z Guadalupe, Rafael Ortega Porra, Hiszpania
Figurka wzorowana na rzeźbie Matki Bożej z drzewa cedrowego, znajdującej się w Guadalupe, w autonomicznej prowincji Hiszpanii – Estremadurze.
Krzyż lotaryński (Croix d’Anjou), Francja
Krzyż o podwójnych ramionach, na podstawie. Na pudełku wypisana dedykacja: CROIX D’ANJOU offerte a Sa Sainteté le Pape Jean-Paul II par le Conseil Général de Maine-et-Loire a l’occasion de la béatification des Martyrs d’Angers le 19 février 1984 [tłum. KRZYŻ LOTARYŃSKI ofiarowany przez Radę Generalną Maine i Loary z oka-zji beatyfikacji Męczenników z Angers 19 lutego 1984].
Krzyż z oryginalnym pudełkiem. Dołączone jest także potwierdzenie przyjęcia podarunku, podpisane: DZIWISZ, z datą 21 lutego 1984.
Tryptyk z Matką Boską Anielską
Inskrypcje na odwrocie wskazują, że tryptyk został ofiarowany Papieżowi podczas jego I pielgrzymki do Polski, w czasie wizyty w Częstochowie (4-6 czerwca 1979).
W części środkowej przedstawiona została figura Matki Boskiej Anielskiej z ołtarza głównego w Bazylice NMP Anielskiej w Dąbrowie Górniczej. Oryginalna figura wyrzeźbiona została w 1901 roku z drewna cyprysowego przez Baltazara J. Proszowskie-go i umieszczona w dąbrowskiej bazylice w 1904 roku.
2 sierpnia 1957 roku prymas Polski kard. Wyszyński ogłosił Matkę Bożą Anielską Patronką Dąbrowy Górniczej i Matką Zagłębia, a 19 maja 1968 roku prymas Stefan Wyszyński i ówczesny metropolita krakowski Karol Wojtyła koronowali łaskami słynącą figurę koronami papieża Pawła VI.
Maryja jest w płaszczu, koronie i z berłem na prawym ręku, jako Królowa Świata. Stoi na kuli ziemskiej i prawą nogą depcze, oplatającego kulę węża – symbol szatana. Obiema rękoma trzyma Dzieciątko w koronie i z jabłkiem królewskim na kolanach, które ma rozłożone i wzniesione ręce. Twarz Maryi jest lekko zwrócona w kierunku Dzieciątka.
Płaskorzeźba z Janem Pawłem II na tle Monte Cassino, Włochy
W centrum płaskorzeźby wizerunek Jana Pawła II ujęty w popiersiu, profilem. W lewej części na górze widoczny klasztor – opactwo benedyktyńskie.
Poniżej sentencja łacińska, która znajduje się na włoskim cmentarzu wojennym w Mignano Monte Lungo: MORTUI UT PATRIA VIVAT [tłum. którzy zginęli za ojczyznę, żyjął. W dolnym lewym rogu herb miasta Cassino (w polu tarczowym dziewięć gwiazdek po trzy w trzech rzędach).
Przy dolnej krawędzi napis: CASSINO – MONTECASSINO – PAPA GIOVANNI PAOLO II 18-5-1979. Data 18 maja nawiązuje do dnia zdobycia przez polskich żołnierzy wzgórza Monte Cassino. Do tego nawiązuje także umieszczony przy prawej krawędzi kształt bomby lotniczej z wypisanym na niej rokiem 1944.
Udział polskich żołnierzy z II Korpusu dowodzonego przez gen. Władysława Andersa w bitwie o Monte Cassino rozpoczął się 11 maja 1944 roku. 18 maja polscy żołnierze zdobyli wzgórze i opanowali ruiny klasztoru, gdzie zatknęli polską flagę.
Zdobycie wzgórza Monte Cassino stanowiło punkt kulminacyjny bitwy i ułatwiło aliantom zdobycie Rzymu.
Szkatuła z Ebensee z Maryjną symboliką, Austria
Drewniana polichromowana szkatuła. Na wieku od zewnątrz na górze napis AVE MARIA, nad nim Oko Opatrzności, poniżej w dużym czerwonym sercu wpisany herb papieski i figura Maryi Królowej z Jezusem na rękach i podpisem: SALVE REGINA. Na czterech bokach szkatuły wypisane sławne miejsca Maryjnego kultu: CZESTOCHOWSKA, LOURDES, FATIMA, LA SALETTE. Na wewnętrznej stronie wieka centralny punkt stanowi duże, czerwone serce, w które wpisany jest herb austriackiego miasta Ebensee, a dookoła nazwy miejsc, związanych z kultem Maryjnym: Mariazell, Siena, Asyż, Padwa, Syrakuzy, Montichiari, Paryż, Avila, Lisieux, Le Mont, Maria Schutz, Saint Michel.
Buty Jana Pawła II z czerwonej skóry, Stanisław Żmija
Stanisław Żmija, szewc ze Stanisławia Dolnego (koło Kalwarii Zebrzydowskiej) od 1982 roku szył buty dla Jana Pawła II, w różnych fasonach i kolorach. Pierwsze buty podarował Ojcu św. 10 października 1982 roku, kiedy przyjechał do Rzymu na kanonizację o. Maksymiliana Kolbe.
Ta para butów, jako dar dla Sanktuarium św. Jana Pawła II w Radzyminie, jest pierwszą, jaką szewc S. Żmija wykonał po śmierci Papieża – i jak mówi – ostatnią.
Replika Dzwonu św. Patryka i jego świątyni, wyk. Fergus O’Farrell Studios, Irlandia
Dzwon i świątynia („The Bell of St. Patrick and its shrine”) oryginalnie znajdują się w Narodowym Muzeum Irlandii w Dublinie. Dzwon uznawany za własność św. Patryka, którego używał podczas swojej działalności misyjnej, po jego śmierci jedna z relikwii świętego. Świątynia jako rodzaj relikwiarza dla dzwonu, powstała w Armagh ok. 1100 roku.
Replika Dzwonu św. Patryka i jego świątyni w drewnianym opakowaniu została podarowana Janowi Pawłowi II przez zespół irlandzkich linii lotniczych Aer Lingus, w podziękowaniu za okazany honor podróżowania tymi liniami w czasie swojej 3. pielgrzymki do Irlandii i USA 29 września – 1 października 1979 roku.
Drewniany kielich i patena głęboka z Iquitos , Peru
Komplet naczyń liturgicznych ofiarowany Papieżowi podczas jego wizyty 5 lutego 1985 roku w Peru w mieście Iquitos, położonym w Puszczy Amazońskiej, gdzie spotkał się ze społecznością indiańską.
Wizyta była częścią 25. podróży apostolskiej Jana Pawła II do krajów Ameryki Południowej w dniach 26 stycznia – 6 lutego 1985.
Kielich z pateną, Domingo Antonio Montesanto, Hiszpania
Naczynia liturgiczne wykonane na pamiątkę pielgrzymki Jana Pawła II do Argentyny, która odbyła się w dniach 11-12 czerwca 1982 roku.
Na czaszy kielicha znajduje się relief z wizerunkiem twarzy Chrystusa. Na patenie umieszczone są wizerunek Jana Pawła II, kształt Argentyny i napis: POR LA JUSTA PAZ [tłum. Dla sprawiedliwego pokoju].
Kielich z czarą na płaskorzeźbionym trzonie ze św. Barbarą i górnikami , P. (?) Niechcioł
Na wydłużonym trzonie kielicha z jednej strony widać postać kobiecą, prawdopodobnie jest to św. Barbara – patronka górników. Nie ma charakterystycznych dla świętej atrybutów: miecza i kielicha z Hostią, ale jest w wianku i welonie, w prawej, wzniesionej ręce trzyma gałązkę palmy lub pióro; w lewej górniczą latarkę. Przed nią klęczy górnik, ze złożonymi rękoma, w błagalnej postawie.
Na drugiej stronie górnik z wzniesionymi do góry rękoma. Na czaszy kielicha z jednej strony Chrystogram (monogram IHS), a z drugiej napis: Górnicy Śląska Papieżowi Janowi Pawłowi II 1979.
Krzyż na podstawce w kształcie Polski
Metalowy krzyż w kolorze czarnym, o niesymetrycznym kształcie, lekko rozszerzający się na dole, z cienką białą linią przez środek ramion. Umieszczony jest na podstawie w kształcie Polski, na której przytwierdzona jest tabliczka z dedykacją: Umiłowanemu Ojcowi Świętemu z okazji pobytu na ojczystej ziemi młodzież pracująca Nowej Huty, Kraków 8.VI.1979 r.
Skrzynka od górników z Bovegno, Włochy
Skrzynka składa się z drewnianej podstawy, w której umieszczone są dwie metalowe lampy górnicze (niebieskie) oraz dwie kamienne bryłki. Na skrzynce tabliczka z dedykacją: I MINATORI di BOVEGNO RICONOSCENTI A PAOLO VI PER L’IN-CONTRO AVVENUTO IN MINIERA NELL’ ANNO DEL SIGNORE 1959 OGGI 26-9-1982 INCONTRANDO GIOVANNI PAOLO II IN VISTA PASTORALE A BRESCIA FEDELMENTE OFFRONO [tłum. Górnicy z Bovegno wdzięczni Pawłowi VI za spotkanie, które miało miejsce w kopalni w Roku Pańskim 1959. Dziś 26-9-1982 spotykając Jana Pawła II podczas wizyty pasterskiej w Brescii wiernie ofiarujemy].
Pamiątkowe klucze przekazywane Janowi Pawłowi II z miejsc, które odwiedzał
Biblioteka
Zbiór następujących ksiąg:
Aleksandra Zapotoczny, Nasz Papież. Świadkowie świętości Jana Pawła II”, Częstochowa 2011
Beatificazione di Giovanni Paolo II. Piazza San Pietro. 1 Maggio 2011″, Watykan 2011
Blogosławiony” numer specjalny „L’Osservatore Romano”, Watykan 2011
Blogosławiony, który idzie w imię Pańskie. Pamiątka beatyfikacji Jana Pawła II 1 maja 2011- Diecezja Warszawsko-Praska”, Radzymin 2011
Celebrazione Eucaristica di Ringraziamento per la Beatificazione di Giovanni Paolo 11. Sommo Pontefice 2 Maggio 2011″, Watykan 2011
Jan Korcz, „Miejsca święte w Polsce łaskami i cudami słynące”, tom III, Warszawa 2006
Jan Paweł II, „Dzieła zebrane”, tom I-XVI, Kraków 2006-2009
Jan Paweł II w trosce o trzeźwość człowieka, praca zbiorowa pod red. Mariana Piotra Romaniuka, Warszawa 2008
Miejsca papieskie. Praktyczny przewodnik: ponad 60 miejscowości, które odwiedził Jan Paweł II – ponad 400 fotografii”, Warszawa 2008
Polska szlakiem Jana Pawła II. Jan Paweł II – cytaty. Adam Bujak – fotografie”, Kraków 2008
W pielgrzymce do ojczystej ziemi. Jan Paweł II w Polsce. 2 czerwca – 10 czerwca 1979″, red. Zenon Pasierb SAC, Józef Sadzik SAC, Danuta Szumska, Paryż, Éditions du Dialogue, 1980
Książeczki wydawane przez Urząd Papieskich Celebracji Liturgicznych (wł. Ufficio delle Celebrazioni Liturgiche del Sommo Pontefice) z porządkiem ceremonii i liturgii podczas kanonizacji, beatyfikacji, świąt i innych uroczystości w okresie pontyfikatu Jana Pawła II, 67 egzemplarzy, Watykan 1984-2005
Jan Paweł II na tle Nowej Huty, C. „Darnoga” Hazard
Rysunek nawiązuje do wydarzeń w Nowej Hucie w 1960 roku, gdy mieszkańcy stanęli w obronie krzyża usuwanego decyzją władz z Osiedla Teatralnego. Wsparcia protestującym udzielił ówczesny biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej Karol Wojtyła, którego działania doprowadziły do uzyskania zgody na budowę kościoła w Nowej Hucie w roku 1967.
Podczas I pielgrzymki do Polski w 1979 roku Jan Paweł II chciał odwiedzić Nową Hutę. Władze zgodziły się jedynie na jego wizytę w pobliskiej Mogile.
Matka Boska, Królowa Pokoju „La Virgen de la Paz”, Jose Mario Benitez Fernandez, Peru
Postać Maryi w aureoli, w szerokiej sukni, spod której widać tylko twarz i dłonie. Dłonie ma wysunięte do przodu: prawą w geście błogosławieństwa, w lewej trzyma kwiat. Powtarzające się motywy: kwiatu (kolczyki, na sukni), gołębia, fal (chmur?). Na szyi Maryi wisi krzyż, nad którym umieszczony został motyw gołębia. Na środku sukni herb Peru. Matka Boska stoi na kuli ziemskiej, depcze węża (z jabłkiem w paszczy) i trzy bomby (rakiety?). Na kuli ziemskiej widoczny kontynent Ameryki Południowej, obok którego po prawej stronie sygnatura rzeźbiarza: JM Benitez F. PERU. Kula ziemska umieszczona jest w falach bądź chmurach, takich samych, jakimi zwieńczona jest suknia Maryi. Na dole rzeźby siedem gołębi z gałązkami (oliwnymi?) w dziobach, pod którymi widoczna inskrypcja: GLORIA A DIOS EN LAS ALTURAS Y PAZ EN AL TIERRA A LOS HOMBRES DE BUENA VOLUNTAD [tłum. Chwała na wysokości Bogu a na ziemi pokój ludziom dobrej woli].
Rzeźba przedstawia Chrystusa na krzyżu, pod którym towarzyszą Mu trzy osoby. Po lewej stoją Matka Boża, podtrzymywana przez ucznia św. Jana, po prawej w postawie klęczącej druga kobieta. Według słów Ewangelii:
„Obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19,25-27).
