Na pierwszym planie obrazu artysta ukazał ułana w zimowym płaszczu z futrzanym kołnierzem, w rogatywce zdobionej otokiem – detalem, po którym w dawnych czasach można było rozpoznać przynależność żołnierza do konkretnego pułku kawalerii. Za plecami żołnierza widoczny jest karabin, a jego dłoń spoczywa na uprzęży wiernego towarzysza – gniadego konia . Tło stanowi ośnieżony pejzaż – surowa, zimowa sceneria podkreśla trud żołnierskiej służby i intymność chwili, jaką dzielą ze sobą człowiek i zwierzę.
Motyw ułana należy do najczęściej powracających tematów w twórczości Jerzego Kossaka. Artysta wielokrotnie powracał do scen przedstawiających żołnierza karmiącego, siodłającego lub po prostu towarzyszącego swojemu wierzchowcowi – uchwycone w ten sposób momenty odpoczynku kontrastowały z dynamicznymi scenami szarż i bitew, które również chętnie malował. Ta więź między ułanem a koniem, tak charakterystyczna dla polskiej kawalerii, stała się jednym ze znaków rozpoznawczych jego malarstwa.